سم به ناگاه به زبان دیگری سخن می‌گوید؛ زبانی گره‌خورده است كه خود را با خوانش‌هایی بدوی می‌گشاید. با قطع خشونت‌بارش از باقی بدن، معنایی قضیبی را به نمایش می‌گذارد: كیفیتی ختنه‌شده و خیالی را. ما مخاطبان با یك سری تناسخ‌های آن به رنگ‌های مختلف روبروییم و می‌كوشیم قدرت تك‌افتاده‌ی آن را درك كنیم. كلاهك فوقانی كه با خوشنویسی پوشانده شده به این شیء جنبه‌ای تملق‌آمیز می‌دهد و آن را زیبا جلوه می‌دهد. ا این مجموعه از نقاشی‌های پویان مانند آثار پیشین او در رابطه‌ با مفهوم قدرت، ثروت و زیبایی هستند. این رنگ‌های كمرنگ را می‌توان كاندوم‌هایی دیزنی‌لندی یا غنائمی به شمار آورد كه زمانی حضوری قدرتمند داشته‌اند. سم‌های شناور بر پس‌زمینه‌ی تخت، خیال را برمی‌انگیزند و فضایی را صورت‌بندی می‌كنند كه ترس‌ها و پیش‌داوری‌های ما را نسبت به آرزوهای گذشته و امر مدرن آشكار می‌كنند؛ امر مدرنی که حساسیت‌هامان را این‌همه کاهش داده است.