483191_10151543578601278_594362221_n

مرجان تاج‌الدینی: سال‌ها، هنر در گالری‌ها برای دیدن ارائه می‌شد و نخستین تجربه‌های هنرِ صدا با چنین استدلال‌هایی همراه بود: «شنیدن، فرم دیگری از دیدن است… صدا تنها زمانی معنا دارد که در فضا و در ارتباط با تصویر درک شود…» اجرای موسیقی نیز همیشه مکان خاص خود را داشته است و مخاطبان خاص خود را: مخاطبانی با دانش و سلیقه‌ی موسیقایی که مبلغی هم پرداخت‌اند و از ابتدا تا انتهای اجرا سالن را ترک نمی‌کنند. اجرای موسیقی در گالری اما، به مخاطب تخصصی هنرهای دیداری، هنر شنیداری ارائه می‌کند؛ به او این امکان را می‌دهد که فارغ از فضای رسمی اجرای موسیقی، از نزدیک با ساز و نوازنده ارتباط و تعامل داشته باشد و در صورت تمایل محل را ترک کند. اجرای وداد فامورزاده و گروهش در گالری شلمان با عنوان «سودای آیینه»، تجربه‌ای از این جنس بود و گذشته از صرفِ ارائه‌ی موسیقی در گالری، استفاده از سازهای سنتیِ ایرانیِ تنبور و کمانچه برای عرضه‌ی موسیقی مدرن، اتفاقی کمتر تجربه‌شده بود. از سوی دیگر اجرای موسیقی نه بر رهبر گروه تکیه داشت و نه بر نوازنده. صدای سازها پس از اجرای بداهه‌ی نوازندگان، توسط رهبر گروه، پردازش هم‌زمان می‌شد و آن‌چه در نهایت به گوش می‌رسید نتیجه‌ی ارتباط و تعامل این دو بود.