نقاشی‌های قاسم محمدی در گالری ماه‌ ادامه‌ی نمايشگاه‌های پیشین‌اش با موضوع چشم‌اندازند. اگرچه حس نقاشانه‌ی او گاه به شاعرانگی و عمقی فلسفی نزدیک می‌شود اما برای توجیه‌ اصرارش بر این عمق سعی می‌کند تمهيداتی بینديشد: حضور یا نبود فیگورها در این چشم‌اندازها برخلاف گذشته استعاری نيست و انگار به تصاویر تحمیل شده است. نسبت به قدیمی‌ترها، هنرمندهای جوان بیشتر اهل خطر هستند  اما ضمناً در معرض این خطر هم هستند که به سرعت به موفقيت‌های پيشين خود تكيه کنند و در همان اوايل راه قديمی شوند. هرچند چه چنين قضاوتی در مورد محمدی زود است و باید منتظر چشم‌اندازهای تازه‌ترش ماند.