سپهر خلیلی: اگر سوپ‌های وارهول، تکثیرپذیری ابژه‌ی مصرفی را به نمایش می‌گذارد، گاستون در فرم‌های نقاشی‌های خود دهان‌هایی را به تصویر می‌کشد که خواهان بلعیدن همان امر متکثر آثار وارهول‌اند. سیاستی که نقاشی گاستون در بطن خود به اجرا در می‌آورد، نمادها و استعاره‌های ساده اما هولناکی را در لحظه‌ی گره خوردن به نمایش می‌گذارد. دهان، دست، پا، همچنان می‌توان گفت دفرمه شدن این بدن‌ها، نتیجه‌ی فشار است، فشاری که از جانب نظام سرمایه‌داری بر زندگی تحمیل شده و زندگی و بدن سوژه‌های خود را شکل می‌دهد. دهان‌هایی که مدام در حال بلعیدن و مکیدن‌اند، دهان‌های در حرکت. لب‌ها گویی در حالت بوسه تصویر شده‌اند. در چنین تعبیری می‌توان فکر کرد که آیا این بوسه به نوعی میل‌ورزی دلالت دارد یا نه. هر چند که این میل‌ورزی در شکل عطش فروکش‌ناپذیر خوردن نیز به بیان درآمده اما میلی که در جهت نوعی ارتباط تعبیر و تولید می‌شود، یک اجتماع عاشقانه را فرامی‌خواند: اجتماعی میل‌ورز…