این کار بدون شک به چند دلیل بدترین اثر شادی قدیریان تا این لحظه است. نخست این‌که در این کار مرزهای ظریف طنز دست‌کم گرفته شده و اثر در هزلی خام و خشن که به نفرت شانه می‌ساید فرومی‌رود؛ دیگر این‌که «مفهومی‌» بودن دست‌کم گرفته شده و اثر مستقیماً از ایده به اجرا رسیده، بدون پختگی؛ دست آخر این‌که رسانه‌ی عکاسی کاملاً از معنایش تهی شده. اینجا بر خلاف سایر آثارش «عکسی» در کار نیست. این به خودی‌خود مشکلی ندارد. شادی قدیریان به‌تدریج از عکاسی فاصله گرفته است و بر جنبه‌ی مفهومی کارهایش را افزوده است؛ اما «مفهومی» لزوماً به معنای عمیق‌تر نیست.