ظاهراً عکاسی مستند اجتماعی در دهه‌ی ۱۹۳۰ و سال‌های رکود اقتصادی آمریکا کاربرد پیدا کرد. شرایط بد اجتماعی در آن زمان مردم و البته هنرمندان را به انجام اصلاحات اجتماعی حساس کرد. مثلاً این عکس را ببینید که نمونه‌ای معاصر از این قضیه است. با این حال، نمی‌دانم آیا می شود عکس روبرو اثر سجاد حیدرزاده را هم عکس مستند نامید یا نه. عكس مستند غالباً پیامی دارد كه آن را از یک عكس طبیعت یا یک پرتره عادی متمایز می‌کند. ممكن است به ثبت یک واقعه پرداخته باشد اما این واقعه، واقعه‌ای بامعناست. جدای ازاین حرف‌ها این عکس برای من زیباست. عکسی است بی‌غل‌وغش که دنیای پیرامون عکاس را به ما نشان می‌دهد و درعین حال طنز پنهانی هم با خودش دارد. ترکیب‌بندی عکس طوری است که حضور شخصیت درون عکس با فضای اطرافش خنثا شده است. در واقع شخص بخشی از فضا شده و موضوع عکاس نیست. صندلی خالی جلوی عکس کمک زیادی به این موضوع می‌کند. از بین بی‌شمار عکس موجود در نمایشگاه عکس سال، این عکس جزء معدود عکس‌هایی بود که توجه مرا به خود جلب کرد.