زینب موحد در این اثر تنها به بازنمایی صرف قرائتی زنانه از گفتمان تاریخ جنسیت اکتفا می‌کند. بی  آنکه میل تخطی‌جویانه‌ای داشته باشد، آن‌چنان بر پرداخت این اثر و مفاهیم دو‌گانه ی مورد نظرش تأکید می‌کند که گویی به این تاریخ تن داده است. هنر او در واقع، بدن زن را در همان قالب  و کلیتی بازنمایی می‌کند که اتوریته‌ی جنسی مردانه می‌خواهد. هنرمند در این اثر، امکان تحقق  «زن» را در پس پرده پنهان می کند. باری هر آنچه هست در پس این پرده نهفته است: بدن زنی که باید به جای تن دادن به این مصالحه و سکوت رخوت‌آمیز به صدا و بیان درآید و  امکان‌های خود را دیگربار احیاء کند. نهایتاً کار زینب موحد، همدستی با گفتمان غالب  است. او در به تصویر کشیدن سوژه‌ی مهجور و بی‌نوای خود، فضایی صمیمانه و توأم با آرامش خلق می کند؛ غافل از آن‌که این فضا نمی‌تواند آن خشونتی را که بر زن اعمال شده به تصویر کشد.