نقاشی‌های بيتا وكيلی در گالری ماه‌مهر تصويرهايی انتزاعی‌اند حاصل سال‌ها پژوهش و تجربه‌گری در فرم و تكنيك؛ تصاويری كه رفته‌رفته بار دكوراتيو بيشتری هم می‌یابند و بسيار به بافت‌های سنگ‌های رسوبی و آذرين شباهت دارند. نقاشی‌هايش غالباً معنا‌گريزند؛ همیشه بوده‌اند. رويكردی همراه با محافظه‌كاری که نقاش را هم تا حد امکان از حاشيه‌های رايج دور نگهداشته‌ است. بیتا وکیلی بر خلاف هم‌نسلان موفق‌اش اعم از زن و مرد علاقه‌ای به نقاشيهايی با مضمون سياسی-اجتماعی ندارد. در میان انبوهی از آثار تقلیدی، می‌توان او را به خاطر زبان تصويری شخصی‌اش ستود.