در مواجهه با این اثر چه می‌بینیم؟ تصویری از روزنامه‌ی شرق، با تیتر بزرگ، تصویری موهوم و نوشته‌هایی ناخوانا و محو. کار هنرمند نه هشدار به موقعیت ما، نه خلق تصویری زیبا، بلکه «مومیایی کردن» رخداد و واقعه‌ای است که باید به آینده سپرده شود. رخدادی اجتماعی و سیاسی، که بواسطه ی تاریخی که هنرمند در کنار امضای خود به عنوان تاریخ اتمام اثرش حک کرده گویای موقعیتی سیاسی و اقتصادی ست. رنگمایه ی سفید، ضربه‌های خشونت‌بار قلم‌مو و رنگ‌ها جملگی در این اثر تداعی‌کننده‌ی یک پیکر مومیایی‌شده‌اند. خصلت کار هنرمند، همان چیزی است که والتر بنیامین از هنر توده‌ای طلب می‌کند. روایت تاریخ توده‌ی اجتماع در مقابل روایت حاکمان. از همین رو می‌توان گفت، هر آن هنری که رویکردی رئالیستی در روایت‌ــانتقال ــ وقایع تاریخی دارد، کاری نمی‌کند جز مومیایی کردن وقایع و واقعیت‌های تاریخی. کار هنرمند در این اثر نیز واجد چنین خصلتی است.