734085_151261388367837_1659302866_n

«قدیس» نام این نقاشی علی شایسته از مجموعه‌ی «تن‌وران» است. پارادوکس طنز‌آمیزی که درون‌مایه‌ی این نقاشی است وجاهتی به اثر داده که از نگاهی نقد‌آمیز به آرمان‌های جوانان ملهم است. همان نوع مرارت و ریاضتی که در فرهنگ صوفیانه‌ی ایرانی به تزکیه و روشن‌بینی ذهن و جان می‌رسید این‌جا به تلاشی فیزیکی برای جذابیتی سنگی بدل گشته است. انسان معمولی فاقد هردوی این‌هاست و گویی آن‌چه در نهایت تصوری قدسی از یک خصیصه را می‌سازد فاصله، آرزو و نیازی است که می‌خواهد میل به دیده شدن را فریاد بزند. بیان تصویری نقاش الهام گرفته از نگارگری و نقاشی‌های ژاپنی و چینی با رنگ‌های کشته‌شده و آکنده از حسی نوستالژیک توانسته است تآثیری عمیق‌تر از یک شوخی بر مخاطب بگذارد. خالیای فضای نقاشی به بیرون زدن و میل به خودنمایی فیگور در این مجموعه کمک کرده است و کارکتر‌سازی‌‌ها موفق‌اند؛ نقاشی‌های خوبی که در آخرین روزهای سال ممکن از دید گالری‌گردهای بی‌رمق دور مانده باشد